28/03/2013 ΦΣ Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ (Κινητοποίηση στο Υπ. Παιδείας 30/03 #GrEdu #ergnews)

Φοιτητικός Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

 

Ύστερα από έξι χρόνια κρίσης και μνημονίων, κατά τη διάρκεια των οποίων οι συνεχόμενες εξαγγελίες για τα “νέα μέτρα”(όποια και αν είναι αυτά ανά τη συγκυρία) αποτελούν πλέον business as usual για το δημόσιο διάλογο, βρισκόμαστε σε μια συνθήκη που μάλλον έχει ενσωματωθεί σε μεγάλο βαθμό αυτή η κατάσταση σαν κάτι συνηθισμένο, σαν μια συνθήκη εκ των πραγμάτων μη αναστρέψιμη. Με την εφαρμογή όμως του 3ου μνημονίου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την ρητορεία της “εναλλακτικής διακυβέρνησης” και το “αριστερό” προφίλ που συνεχίζει να προβάλλει και να καπηλεύεται, επί της ουσίας ακολουθώντας κατά γράμμα τις επιταγές της ΕΕ και των λοιπών θεσμών κάνει μια σειρά επιθετικών κινήσεων σε πολλά μέτωπα. Οι ιδιωτικοποιήσεις και το πλήρες ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου(που υποτίθεται θα φέρει τις επενδύσεις) και οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας(μια σειρά από τους οποίους έχουν μπλοκαριστεί απο το κίνημα) αποτελούν μερικά μόνο από αυτά. Ταυτόχρονα συνεχίζεται η κυνική διαχείριση των προσφύγων με τον μαζικό περιορισμό τους σε hotspots, με αναζοπύρωση ακροδεξιών και φασιστικών αντιλήψεων (οι περιπτώσεις σε σειρά στρατοπέδων συγκέντρωσης, οι αντιδράσεις γύρω από την εισαγωγή των προσφύγων στα σχολεία τη δίκη της Χρυσής Αυγής είναι ενδεικτικά).

Κυρίαρχα το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση πανηγυρίζει στα ΜΜΕ για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης μετά από τις «συνεχείς» και «διαρκείς» διαπραγματεύσεις, κάνοντας λόγο για μια συμφωνία που θα φέρει μέτρα με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος, δηλαδή καμιά οικονομική επιβάρυνση για το σύνολο της κοινωνίας. Παρά την θριαμβολογία που επιχειρείται προκειμένου η κυβέρνηση να δημιουργήσει το success story που θα φέρει την «ανάπτυξη» και την «έξοδο από την κρίση», στην ουσία συντελούνται οι βαθύτερες τομές των τελευταίων χρόνων στο τοπίο της εργασίας όσο και της ασφάλισης (βλ. Ψήφιση και εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού και ο νέος εργασιακός νόμος)που με αυτό τον τρόπο σκιαγραφούν μια ριζικά διαφορετική εργασιακή προοπτική για τη γενιά μας, καθώς νομοθετούνται μέτρα που πρόκειται να τεθούν σε εφαρμογή μέχρι και μετά το πέρας της 4ετούς θητείας.

ΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ…

Ο νόμος για τα εργασιακά προστίθεται σε μια ήδη δυσοίωνη εργασιακή πραγματικότητα και έρχεται σε σύγκρουση με πάγιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. Αφετηριακά πέρα από τις περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς, διαμορφώνεται μια δυσμενέστερη συνθήκη για τους νέους εργαζόμενους καθώς ορίζεται ο «υποκατώτατος μισθός»(451 ευρώ!) γιά νέους κάτω των 25 «χωρίς εμπειρία». Ταυτόχρονα παγιώνεται ακόμα περισσότερο το καθεστώς των ελαστικών σχέσεων εργασίας καθώς οι εργασιακές σχέσεις διαμορφώνονται μέσω ατομικών διαπραγματεύσεων χωρίς συλλογικές συμβάσεις και χωρίς κατοχύρωση κατώτατων ορίων μισθού, αδειών, παροχών. Πλέον το συλλογικό κεκτημένο του 8ωρου και του 5ήμερου εργασίας στην ουσία καταργείται καθώς θεσμοθετείται πλέον και με επίσημο τρόπο το μοντέλο της επισφαλούς εργασίας, χωρίς δικαιώματα με μοναδικό κριτήριο την μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση από τον εργοδότη. Επιπλέον προβλέπεται το άνοιγμα των ομαδικών απολύσεων, το οποίο έγκειται μόνο στην ευχέρεια του εργοδότη (ανάλογα με την αποδοτικότητα της επιχείρησης).Ταυτόχρονα βλέπουμε και μια επιδίωξη να περιοριστεί και η δυνατότητα οποιασδήποτε αντίδρασης και συλλογικής απάντησης σε όλα τα παραπάνω. Πιο συγκεκριμένα,καθίσταται αδύνατη η ίδρυση σωματείου χωρίς έγκριση του εργοδότη ,ενώ παράλληλα καταλύεται το δικαίωμα στην απεργία αφου ο ίδιος θα μπορεί να προβαίνει σε ανταπεργία (με κλείσιμο της επιχειρήσης κατά τη διάρκεια της απεργίας και δυνατότητα απόλυσης/αντικατάστασης των απεργών).

Πιο συγκεκριμένα για τον κλάδο των μηχανικών, πριν από λίγες μέρες πέρασαν αλλαγές που επηρεάζουν τους μηχανικούς που δουλεύουν με «μπλοκάκι» (δελτίο παροχής υπηρεσιών). Με τις αλλαγές αυτές, επιτρέπεται στον εργοδότη να προσλαμβάνει μηχανικούς με την ιδιότητα του «ελεύθερου συνεργάτη» αντί της ιδιότητας του μηχανικού. Αυτό σημαίνει ότι ο εργοδότης απαλλάσσεται από την πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών, με αποτέλεσμα το βάρος της πληρωμής τους να πέφτει εξ ολοκλήρου στον προσληφθέντα μηχανικό. Η επιβάρυνση αυτή προστίθεται τόσο στις επικείμενες αλλαγές στο εργασιακό, όσο και τις ήδη ψηφισμένες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στοιχεία που συνθέτουν ένα τοπίο όπου κυριαρχεί η μαύρη εργασία, η ανεργία και η περιπλάνηση.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ, ΤΙ;

Η αναδιάρθρωση του κλάδου των μηχανικών αποτελεί πάγια κατεύθυνση όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, διαδικασία στην οποία το Υπουργείο Υποδομών νομοθετεί τις κλάσεις των μηχανικών, το ΤΕΕ έχει πάρει το ρόλο της εισήγησης, της θεσμοθέτησης και σε επόμενη φάση της πιστοποίησης των αλλαγών στα επαγγελματικά δικαιώματα. Σε όλη αυτή τη συζήτηση κομβικό είναι ότι συμμετέχει και το Υπουργείο Παιδείας συγκροτώντας επιτροπές (οι οποίες απαρτίζονται από πανεπιστημιακούς καθηγητές, ΤΕΕ κλπ) προκειμένου να χαρτογραφήσει τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατωχυρώνει το πτυχίο κάθε σχολής και να παίξει ενεργό ρόλο στις αλλαγές αυτές.

Οι μηχανικοί ως τώρα αποφοιτούσαν με τη δυνατότητα να ασκήσουν το επάγγελμα με κατοχυρωμένα τα επαγγελματικά τους δικαιώματα από το πτυχίο. Με την εισαγωγή των νέων μητρώων των μηχανικών από το ΥΠΥΜΕΔΙ θεσπίζεται στην ουσία μια επιτροπή η οποία θα αξιολογεί την εργασιακή εμπειρία του κάθε εγγεγραμμένου και θα τον κατανέμει σε τάξεις που στην κάθε μία θα εξασφαλίζονται διαφορετικά επαγγελματικά δικαιώματα (μηδενική τάξη-δόκιμος μηχανικός, Α τάξη χ χρόνια, Β τάξη ψ χρόνια κοκ ). Έτσι λοιπόν το πτυχίο από εκεί που είναι ενιαίο και κατοχυρωμένα σε αυτό όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα θα λειτουργεί μόνο σαν “διαβατήριο” για την εγγραφή σε ένα μητρώο ενώ τα επαγγελματικά δικαιώματα θα απορρέουν μόνο μέσα από τις βαθμίδες υποβάλλοντας τους απόφοιτους σε περαιτέρω εξετάσεις ,πρακτική άσκηση και πιστοποιήσεις -σε καθεστώς μαθητείας και δωρεάν εργασίας- ώστε να “ξεκλειδώσουν” σταδιακά όλα τα δικαιώματα που επαφίονται στην ειδικότητα τους. Συμπληρωματικό στοιχείο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι και η εξομοίωση των πτυχίων μεταξύ ΑΕΙ-ΤΕΙ και Ευρωπαϊκών Πτυχίων που δίδονται μετα από φοίτηση σε Ελληνικά Κολλέγια ,προς τα “κάτω”. Αυτό σημαίνει την πλήρη πολυδιάσπαση του αντικειμένου σε βάρος φυσικά των αποφοίτων.

Η λογική της δια βίου μάθησης και της διαρκούς επανακατάρτισης διαπερνά το σύνολο των αλλαγών και σε πανεκπαιδευτικό επίπεδο(δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα αλλάζουν τα προγράμματα σπουδών σε μια σειρά σχολών ,μπαίνουν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αμφισβητείται η διδακτική επάρκεια στις καθηγητικές σχολές) και ξεκινάει ήδη από τα μαθητικά χρόνια ,αφού βλέπουμε να γίνονται αλλαγές και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στο Νέο Λύκειο που περιγράφει το υπουργείο παιδείας ορίζεται -και- εκεί η λογική του ατομικού φακέλου προσόντων.Oι βαθμοί των μαθημάτων ήδη από το γυμνάσιο θα λειτουργούν συσωρευτικά μέχρι το προπαρασκευαστικό έτος, αφού οι πανελλήνιες καταργούνται και αυτό θα είναι το μεταβατικό στάδιο γα να περάσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μειώνονται οι εισακτέοι προδιαγράφει μια κατάσταση όπου θα οξύνεται ο ανταγωνισμός και η εξατομίκευση ήδη από το σχολείο. Εναντιώμενοι/ες σε όλες αυτές τις αλλαγές οι μαθητές και μαθήτριες βγήκαν για άλλη μια φορά στο δρόμο και σκοπεύουν να το ξανακάνουν στις 30/3 στο Υπουργείο Παιδείας. Το ίδιο λοιπόν πρέπει να κάνουμε κι εμείς, και μάλιστα μαζί τους, επειδή αντιλαμβανόμαστε οτί έχουμε να αντιμετωπίσουμε άμεσα συσχετιζόμενες αλλαγές στο εκπαιδευτικό πεδίο, που δεν θα επηρεάσουν μόνο την καθημερινότητα του λυκείου ή της σχολής, αλλά και της μελλοντικής εργασιακής πραγματικότητας.

ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Η συζήτηση αυτή φυσικά δεν είναι καθόλου άσχετη με τις κινήσεις που προωθούνται στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Παρόλο που η επίθεση δεν αφορά ένα κεντρικό νομοσχέδιο που θα πλήξει όλες τις σχολές ενιαία, συνίσταται μία κοινή κατεύθυνση που παρουσιάζεται με διαφορετικές εκφάνσεις ανά ίδρυμα. Από τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και τις απλήρωτες πρακτικές, μέχρι την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (ή αντίστοιχα σε άλλες σχολές, της διδακτικής επάρκειας), ο χάρτης των πανεπιστημίων αλλάζει. Σε αυτή την πραγματικότητα, έχει ανοίξει η συζήτηση στη σχολή για το νέο πρόγραμμα σπουδών. Το πρόγραμμα σπουδών είναι ουσιαστικά αυτό που καθορίζει το ίδιο το γνωστικό αντικείμενο αλλά και αντικατοπτρίζει την εργασιακή προοπτική των αποφοίτων, τόσο μέσα από το περιεχόμενο, το μοντέλο στο οποίο μαθαίνει κανείς να εργάζεται όσο φυσικά και σε σχέση με το πτυχίο που αποκτά και τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχυρώνει.

Υπ’ αυτή την έννοια οποιαδήποτε αλλαγή θέτει υπό διακύβευση την ενιαιότητα και την ισχύ του πτυχίου και την κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων μέσα σε αυτό (όπως περιγράφεται παραπάνω) αποτελεί πρώτο και κύριο ζήτημα στο οποίο ο σύλλογος συγκρούεται και θέτει τις συλλογικές οριοθετήσεις του. Ταυτόχρονα η νέα δομή του προγράμματος σπουδών έχει άμεση σχέση με την καθημερινότητα μας μέσα στη σχολή. Αυτό συσχετίζεται με αλλαγές που αφορούν τους ρυθμούς σπουδών και το φόρτο εργασίας. Μέσα σε ένα ήδη άκρως εντατικό και ασφυκτικό κλίμα στη σχολή, κάθε σκέψη ή προσπάθεια για εισαγωγή αλυσίδων σε μαθήματα ανά εξάμηνο, απουσιολογίου ή ενδιάμεσων παραδόσεων, προαπαιτουμένων κλπ, που μόνο θα καταφέρει να επιδεινώσει τη φοιτητική μας καθημερινότητα, μας βρίσκει κάθετα και ριζικά ενάντια. Οι ενδεικτικές προτάσεις που έχουν ξεκινήσει να παρουσιάζονται στον κύκλο συζητήσεων παρ’ ό,τι φαινομενικά έχουν ως στόχευση τη μείωση του μέσου όρου φοίτησης αναγνωρίζοντας ως βασικό αίτιο τον αυξημένο φόρτο εργασίας, αφήνουν κάποιες «τρύπες» για το κατά πόσο σέβονται τις συλλογικές αποφάσεις προηγούμενων συνελεύσεών μας. Η δημιουργία κάποιων «υπερμαθημάτων» ανά εξάμηνο ή έτος,με συνεργασία διαφορετικών τομέων και νύξεις για “σύνδεση” και “επικοινωνία” μαθημάτων διαφορετικών εξαμήνων , ενέχει τον κίνδυνο άτυπων αλυσίδων και αύξησης των απαιτήσεων και των ζητουμένων. Βλέπουμε ήδη τα ζητούμενα να διαμορφώνονται ανάλογα με τον διδάσκοντα ακόμα και τώρα, πόσο μάλλον μετά, αφού αυτά θα μπορούν να αλλάζουν συνεχώς κατά τη διάρκεια των εξαμήνων και κατά την πλήρως ατομική κρίση του καθηγητή. Αντίθετα το να υπάρχουν σαφή ζητούμενα από την αρχή ενός εξαμήνου μέχρι την εξεταστική, είναι βασική διεκδίκηση τόσο για το υπάρχον όσο και το επόμενο πρόγραμμα σπουδών.Ταυτόχρονα μπαίνει η λογική περικοπής-συγχώνευσης μαθημάτων και γνωστικών αντικειμένων και η δημιουργία κατευθύνσεων, απαντώντας στην υπαρκτή υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση. Ακριβώς γι’ αυτό η συγκεκριμένη διαβούλευση-συζήτηση θα πρέπει να μην καταπατά τα κεκτημένα και τις συλλογικές αποφάσεις των φοιτητών, να είναι ανοιχτή διαδικασία, με εύλογο χρονικό περιθώριο ώστε να μπορέσει να συζητηθεί με συλλογικό τρόπο από τους φοιτητές που θα πρέπει να έχουν λόγο στην όποια τελική πρόταση.

ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ, Κ. ΒΕΝΕΡΗ;

Στο ήδη ενταντικό και ασφυκτικό κλίμα στη σχολή, ενέχεται και η κουβέντα για τα μεγάλα ποσοστά αποτυχίας στην εξεταστική μιας σειράς μαθημάτων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το μάθημα της Πληροφορικής Ι, ΙΙ. Οι απαιτήσεις του κ. Βενέρη, ο μηδενισμός γραπτών που κατηγορούνται για αντιγραφή εκ των υστέρων, η προτροπή μη παράδοσης των γραπτών σε περίπτωση χαμηλής απόδοσης καθώς και η μη δυνατότητα αναβοθμόληγης των γραπτών, έχουν καθιερώσει τα τεράστια ποσοστά αποτυχίας στο συγκεκριμένο μάθημα, με αποκορύφωμα σε αυτή την εξεταστική να αγγίζει το 70% αποτυχίας στο πρώτο έτος. Οι συγκεκριμένες πρακτικές του εν λόγω καθηγητή καθώς και η εξουσία την οποία καταχράζεται, έβρισκαν πάγια τον φοιτητικό σύλλογο ενάντια του. Οι διεκδικήσεις του φοιτητικού συλλόγου στην τελευταία γενική συνέλευση των καθηγητών (15.3) αυτή τη φορά ενόχλησαν τον κ. Βενέρη, με αποτέλεσμα όχι απλά να αρνηθεί τα ίδια τα γεγονότα, αλλά να προχωρήσει σε στοχοποίηση και καταγγελιολογία δύο φοιτητριών. Η -όλο και πιο συχνή- στοχοποίηση της ίδιας της έκφρασης μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου (βλέπει Ξάνθη με τους 9 διωκόμενους φοιτητές από τον φασίστα καθηγητή, τα γεγονότα της Παντείου κλπ) δημιουργεί ένα ερώτημα για το κατά πόσο ο καθένας ή η καθεμία, θα μπορεί είτε μέσα από το φοιτητικό σύλλογο είτε μέσα από συλλογικότητες να έχει δικαίωμα στο λόγο και στην πρακτική και εν τέλει το κατά πόσο οι αποφάσεις του φοιτητικού συλλόγου λαμβάνονται υπόψιν από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ακριβώς γι’ αυτό η καθηγητική αυθαιρεσία του κ. Βενέρη οφείλει να καταδικαστεί από τη γενική συνέλευση των καθηγητών, τόσο όσον αφορά τα ποσοστά αποτυχίας όσο και για την ίδια του τη στάση απέναντι στους φοιτητές και τις φοιτήτριες.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

• Άμεση κατάργηση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Καμία συζήτηση για αύξηση των εισοφρών μας. Κοινωνική ασφάλιση για όλους. Απόσυρση του νομοσχεδίου για τα εργασιακά. Καμία καταπάτηση πάγιων κεκτημένων του εργατικού κινήματος όπως το 8ωρο και το 5ήμερο.

• Εδώ και τώρα αύξηση του διδακτικού προσωπικού της σχολής, των διοικητικών υπαλλήλων και του ιδρύματος συνολικά. Διορισμός των εκλεγμένων διδασκόντων.

• Να αποσυρθεί ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, ο νόμος για τη Δια Βίου Μάθηση και το πολυνομοσχέδιο για την παιδεία και οι τροποποιήσεις τους.

• Γενναία και άνευ όρων αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία, αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό με γνώμονα τις φοιτητικές ανάγκες.

• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές, συγγράμματα για όλους. Όχι στην περικοπή συγγραμμάτων. Δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή για όλους τους φοιτητές. Όχι στα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια-καμιά επιχειρηματική δραστηριότητα στις σχολές.

• Όχι στην εντατικοποίηση – αυταρχικοποίηση των σπουδών. Καμία υποχρεωτική προπαράδοση, καμία ενδιάμεση εξέταση καμία προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις τελικές εξετάσεις.

• Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους και όλες, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν. • Μια σχολή και ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο σπουδών με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό, ενάντια στους δυο κύκλους σπουδών, στα εξειδικευμένα πτυχία και τις κατατμήσεις σχολών.

• Όχι στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, τις πιστωτικές μονάδες και την αποστοίχιση των δικαιωμάτων από τα πτυχία.

• Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τα σχέδια για Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης. Να ανατραπούν οι κατευθύνσεις της Συμφωνίας της Μπολόνια της ΕΕ.

• Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και το Δ.Ν.Τ. Ανατροπή των μνημονίων, των κυβερνητικών πολιτικών και κάθε επίδοξου συνεχιστή τους.

• Μείωση των ωρών εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας και την ανεργία. Όχι στην Ευρωπαϊκή οδηγία για θέσπιση του 65ωρου. Όχι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Να ανατραπεί το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης.

• Καμία καταπάτηση του ασύλου, επέκτασή του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους.

• Να αποσυρθεί κάθε κατασταλτική νομοθεσία, ενάντια στα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης.

• Κατάργηση των ΜΑΤ, αφοπλισμός της αστυνομίας.

• Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Όχι στον ρατσιστικό τρόπο αντιμετώπισης των προσφύγων, στα πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Καμιά ανοχή στην δράση των ακροδεξιών, φασιστικών ομάδων και στην συγκάλυψή τους από το κράτος. Ευπρόσδεκτοι όλοι οι πρόσφυγες σε σχολεία και σχολές.

• Όχι στις μπάρες και το ηλεκτρικό εισητήριο στα Μέσα Μαζική Μεταφοράς Ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις. Οποιοσδήποτε εκπρόσωπος μιλάει εξ ονόματος της Γενικής Συνέλευσης να δεσμεύεται από την πιο πρόσφατη απόφασή της και να λογοδοτεί σε αυτήν. Κάθε συντονισμός να γίνεται στη βάση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

• Συμμετοχή του φοιτητικού συλλόγου στην πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας την Πέμπτη 30/3 στις 11:30, μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους και τους μαθητές/τριες, με κλειστή σχολή την ίδια μέρα.

• Παρέμβαση του φοιτητικού συλλόγου στη γενική συνέλευση του τμήματος των καθηγητών στις 5/4 στις 10.30, για το πρόγραμμα σπουδών και το ζήτημα του κ. Βενέρη.

• Παράσταση διαμαρτυρίας την Τρίτη 4/4 στις 10:30 στο μάθημα της Πληροφορικής 2 για να διεκδικήσουμε αναβαθμολόγηση/κανονικοποίηση των βαθμών.

Η Γενική Συνέλευση

28/03/2018

Comments are closed.